MARCOWE UTRATY

22 czerwca o godzinie 19-tej w Teatrze Rondo - odbędzie się pierwsze spotkanie programu realizowanego przez Słupski Ośrodek Kultury i Fundację Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego pod nazwą MARCOWE UTRATY. Projekt dotyczy jednego z najtrudniejszych okresów w dziejach stosunków polsko- żydowskich - wydarzeń roku 1968. Wówczas opuściło Polskę (wg raportu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych) 492 pracowników naukowych i 29 profesorów, kilka tysięcy studentów, 500 pracowników różnych ministerialnych wydziałów, 219 dziennikarzy i publicystów, 90 artystów i muzyków - w tym 3 skrzypków.

Pierwszym gościem w Rondzie będzie Leszek Leo Kantor - polski publicysta żydowskiego pochodzenia, obecnie mieszkający w Szwecji.

W Rondzie 22-go czerwca zobaczymy w jego wykonaniu monodram pt. "Wyjechać ze skrzypcami" i porozmawiamy o tolerancji.

Leo Kantor historię swojego życia o Strzegomiu, Wrocławiu, Opolu mógłby opowiadać bez końca. To opowieść doskonała - jest w niej napięcie, są emocje, sprzeczne uczucia, złamane serce i ukojenie w finale. Dzieciństwo o smaku porzeczek, żydowska trauma, zawiedziona miłość do Polski, złość na Marzec'68 i radość z każdego spotkania. Dlatego na każdym słuchaczu robi to samo, wstrząsające wrażenie. Ten dokumentalny teatr posiada wyraźnie określonego adresata: Mądrym ku pamięci, nieświadomym dla nauki. Kantor, emigrant marcowy, dodaje jeszcze: Politykom ku przestrodze. (…) Autor opowiada losy Ola Spiro – w czasie wojny więźnia gułagu, potem muzyka Filharmonii Warszawskiej i Teatru Wielkiego, w 1968 roku zmuszonego do emigracji, zmarłego w 2007 roku. Skrzypcami Ola Spiro zaopiekowała się w ubiegłym roku Maria Kaczyńska.

- Dla mnie jest to bardziej terapeutyczna działalność , niż artystyczna -przyznaje Kantor. Nie udaję, że jestem aktorem, po prostu chcę zdążyć to opowiedzieć.

Leszek Leo Kantor urodził się w 1940 roku. W 1943 roku był na Syberii. Jego ojciec zginął w 1941 roku z rąk Niemców. W 1945 roku został adoptowany przez Grzegorza Kantora, podoficera Wojska Polskiego, cudem ocalałego z Holocaustu. W 1946 roku wraz z matką i ojczymem przybył do Strzegomia, gdzie spędził swoje dzieciństwo.
Pod koniec lat 60. zaczął studiować filologię rosyjską na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, gdzie następnie został wykładowcą. Zorganizował tam Klub Akademicki "Skrzat" i Zimową Giełdę Piosenki. Był szefem teatru studenckiego „Skrzat” i autorem tekstow Po wydarzeniach z marca 1968 roku został zwolniony z pracy i zmuszony do emigracji. W maju przeprowadził się do Łodzi. W lipcu 1968 roku umiera w wieku 49 lat jego matka. W 1969 roku wyjechał do Szwecji, gdzie osiadł w Sztokholmie.
W 1970 roku związał się z Uniwersytetem Sztokholmskim, w którym pracował do 2005 roku. Od 2001 roku jest dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych "Człowiek w świecie", w latach 1995-2005 był członkiem Szwedzkiej Rządowej Rady ds. Równości Etnicznej. Od 1990 roku jest szefem Międzynarodowego Forum Kultury w Szwecji.
Od 1989 roku wykłada gościnnie na uniwersytetach w Polsce. Zasiada w jury wielu międzynarodowych festiwali filmowych. Jest organizatorem wielu międzynarodowych seminariów, spotkań i sesji naukowych na temat Holocaustu, tolerancji oraz praw człowieka i obywatela. Od 2005 roku jest szefem kolegium redakcyjnego polsko-szwedzkiego kwartalnika "Sueca-Polonia". W 1989 roku odznaczony medalem Zasłużonego dla Kultury Polskiej i w 2000 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP. W 2008 roku otrzymał główną nagrodę Federacji Artystów Szwedzkich za obronę praw człowieka i walkę z rasizmem w filmie dokumentalnym. W listopadzie 2009 r za monodram „Wyjechać ze skrzypcami” otrzymał nagrodę Wojewody Województwa Dolnośląskiego na Międzynarodowym festiwalu Teatru jednego Aktora we Wroclawiu. Spektakl był zagrany również na prośbę Grzegorza Jarzyny w TR w Warszawie. Publikuje eseje i opowiadania w czołowych gazetach polskich i szwedzkich. Jest członkiem Polskiej Akademii Filmowej.